مشتاق احمد بخشی
شهروندان بی گناه و ملکی ما یگانه قربانیان اصلی حملات انتحاری اند که بدون کدام گناهی به کام مرگ فرو می‌روند و قربانی سیاست های شومی می‌شوند که توسط یک تعداد افراد فروخته شده و به دستور باداران خارجی شان سامان مي يابد.

طوري که دیده می شود در حملات انتحاری که در ساحۀ یکه توت، چهارراهی مسعود شهيد، جادۀ میدان هوایی کابل، جلو سفارت هندوستان، جلو وزارت داخله، ... صورت گرفت تعداد بیشتر قربانیان آن افراد ملکی و کسبه کارانی بوده اند که یگانه نان آور و سرپرست فامیل های خود بودند.

با وجود آن که ظاهراً نیروهای امنیتی افغان به شمول پولیس ملی، ارتش ملی و امنیت ملی سعی خودرا در کشف و جلوگیری ازاین نوع حملات می نمایند ولی بازهم دشمنان قسم خوردۀ مردم افغانستان از هیچ گونه سنگ دلی و جنایت علیه ملت ما دریغ نکرده و همواره در پی آنند تا بیشترین صدمه را برای مردمان بی گناه و بی دفاع ما وارد سازند تا پول بیشتری را از باداران خود نصیب شوند.

ما دراینجا به عنوان مشت نمونۀ خروار حکایت از حملۀ انتحاری که در جادۀ میدان هوایی کابل به وقوع پیوسته بود می کنیم. تروريستان دراین حمله انتحاری کارمندان شهرداري کابل را آماج قرار داده بودند که آن بی چاره ها برای تنظیف و پاک سازی شهر شان از وجود کثافات انبوه، مصروف کار بودند.

این حمله انتحاری ده‌ها کشته و زخمی به جا گذاشت و از جملۀ زخمیان این حمله یک‌تن از هموطنان آسیب دیدۀ ما به اسم میر محبوب است که پای راست خودرا از دست داده است. او تنها نان آور خانۀ خود می باشد و از دو پسر پنج و هشت ساله‌ي خود که هنوز دوران آموزش و پرورش و شوخی های کودکانۀ آن‌هاست، سرپرستی می کرد ولي حالا هر دو پسر وی بنا بر مشکلات اقتصادی که گریبان‌گیر خانواده شان شده تعادل رواني خویش را از دست داده اند. میر محبوب هموطنی که درآن حملۀ انتحاری تروریستان دچار این همه مصايب گردیده نیز از مشکل جدي رواني رنج می برد. او حالا به اين مي انديشيد چگونه بتواند مایحتاج و نيازمندي هاي زندگی فرزندان و مادر شان را تهیه کند.

میر محبوب می گوید: "وقتی حملۀ انتحاری رخ داد، ندانستم چه چیزی پیش آمد. پس از چندین ساعت وقتی سرحال آمدم دیدم در شفاخانه به سر می برم و درآنجا متوجه شدم که پایم قطع گردیده است. حالا می دانم که انتحارکنندگان چه بلایی به سرم آورده اند. آنان شیرازۀ زندگی ام را ازهم پاشیده و از زندگی بخور و نمیری که داشتم بی بهره ام ساخته اند.

حالا از زندگی سخت مأیوس و ناامید شده ام و این‌را می‌دانم که پسرانم هرگز به آن حد توانایی نخواهند رسید كه بتوانند به زندگی فروپاشیده ما سروسامان بدهند." میرمحبوب با گلوی پر از عقده ادامه می دهد که نمی دانم تروریستان و آن کسانی که حملات انتحاری را انجام می دهند، نظر به کدام کتاب آسمانی و کدام آیین این گونه جنایت بي رحمانه را بالای مردم بی گناه انجام مي دهند و هموطنان مظلوم و بیچارۀ ما را به کام مرگ می کشانند؛ در حالی که اسلام دین عطوفت، انس و محبت است و در هیچ جایي آن برای دهشت‌گری و ترور ذکري نگردیده است، اما تروریستان تحت نام اسلام چرا ...؟

آری هموطن! کسانی که در پی لقمه نانی هستند و از بازی های بزرگ سیاسی که در منطقه و جهان جریان دارد، هیچ نمی دانند و یا اگر هم می‌دانند بسیار به سطح پایین ولي همواره قربانيان مستقيم حملات دهشت افگني و تاوان دهندگان سنگين خشونت ها آن ها مي باشند. گفته می شود که در عقب این گونه حملات انتحاری شبکۀ تروریستی سراج الدین حقانی است که با هماهنگی آی اس آی پاکستان این نوع حملات را اجرا می کنند؛ اما این کوردلان برای چه و تا چه وقت به کشتار مردم و ملت مظلوم ما می پردازند.

اين ها بايد باخبر باشند که آه مظلومان روزی دمار از روزگار آن‌ها و باداران شان بيرون مي آورد و آن عبرتی براي كساني خواهد شد که از نام دین مقدس اسلام استفاده ابزاری كرده و مردم بيگناه ما را به شهادت مي رسانند.
چنانچه شاعری سروده است:
باخبر باش که این خلق خدايی دارد
آخر ایـن نـالـۀ مخلوق صدايی دارد